
duńskie EH-101 w wariancie poszukiwawczo-ratowniczym
AW-101 (wcześniej znany jako EHI EH-101) skonstruowany został ramach konsorcjum włoskiej Agusty i brytyjskiego Weastlanda. Maszyna powstała jako następca morskich śmigłowców Sea King używanych przez te kraje w wersjach poszukiwawczo-ratowniczej i zwalczania okrętów podwodnych. Charakterystyczną cechą śmigłowca jest posiadanie trzech silników, jest to droga świadomie wybrana przez konstruktorów, która ma pozytywne i negatywne efekty. Trzeci silnik znacznie zwiększa bezpieczeństwo lotu, co jest szczególnie ważne przy operacja morskich (brak możliwości lądowania awaryjnego) – w przypadku awarii jednego z silników w większości przypadków śmigłowiec powinien być w stanie kontynuować lot bez wchodzenia w zakres awaryjny. Sytuacja nie do pomyślenia w śmigłowcu dwusilnikowym. Negatywny efekt posiadania trzeciego silnika to zwiększenie kosztów i czasu obsługi śmigłowca oraz stosunkowo duża masa własna śmigłowca w stosunku do masy użytecznej.
W początkowym okresie eksploatacji na śmigłowcu wykryto problemy z wibracjami wirnika ogonowego, które powodowały pęknięcia struktury belki ogonowej. Obecnie problemy te zostały wyeliminowane a flota śmigłowców przekroczyła 200 000 godzin i należy uznać konstrukcję za sprawdzoną i bezpieczną.