Ukazał się kolejny ciekawy dokument o Polakach w Afganistanie, zapraszam do obejrzenia.
http://www.youtube.com/watch?v=DFYPmgJT03g
Zainteresowanym polecam również Afgański Patrol.
niedziela, 20 listopada 2011
czwartek, 15 września 2011
sobota, 13 sierpnia 2011
Rosomak z armatą 105mm
Polska Zbrojna opublikowała zdjęcia demonstratora KTO Rosomak z wieżą CT-CV (pokazywaną w zeszłym roku na MSPO samodzielnie). Będzie to jedna z wielu wersji Rosomaka jaką będzie można zobaczyć na tegorocznych targach w Kielcach.
piątek, 15 lipca 2011
Ostatnia misja Space Shuttle
Jak zapewne wszyscy wiedzą, Atlantis jest ostatnim promem kosmicznym na ostatniej misji.
Natomiast mało kto wie, że, na czas misji NASA udostępnia strumienie wideo, dzięki którym można na żywo obserwować to, co się dzieje. Trochę szkoda, że nie pomyślałem wcześniej, żeby o tym napisać, bo kilka bardzo ciekawych rzeczy już się wydarzyło (start promu, dokowanie w ISS, spacer kosmiczny trwa w tej sekundzie), ale może na coś się jeszcze załapiecie.
Główny strumień NASA TV przełącza się między kilkoma kamerami Atlantis, ISS oraz Centrum Kontroli Misji w Houston (plus okazjonalne przerywniki na konferencje prasowe, wspominki o historii wahadłowców itp.), często z narratorem, który mówi, co się dzieje.
Dostępny jest równie permanentny strumień z ISS. Nie zawsze ciekawy - czasem kamera skierowana w pusty kosmos, czasem "wygaszacz ekranu" z logiem ISS, ale często daje ciekawe, uzupełniające ujęcie do tego, co się dzieje na głównym strumieniu NASA TV.
Kilka screnshotów by narobić smaku (NASA TV na fullscreen i w rogu strumień ISS):
Widok zapierających dech
Centrum Kontroli Misji ISS
Praca po ciemnej stronie Ziemi
Autor wpisu: Axure
Natomiast mało kto wie, że, na czas misji NASA udostępnia strumienie wideo, dzięki którym można na żywo obserwować to, co się dzieje. Trochę szkoda, że nie pomyślałem wcześniej, żeby o tym napisać, bo kilka bardzo ciekawych rzeczy już się wydarzyło (start promu, dokowanie w ISS, spacer kosmiczny trwa w tej sekundzie), ale może na coś się jeszcze załapiecie.
Główny strumień NASA TV przełącza się między kilkoma kamerami Atlantis, ISS oraz Centrum Kontroli Misji w Houston (plus okazjonalne przerywniki na konferencje prasowe, wspominki o historii wahadłowców itp.), często z narratorem, który mówi, co się dzieje.
Dostępny jest równie permanentny strumień z ISS. Nie zawsze ciekawy - czasem kamera skierowana w pusty kosmos, czasem "wygaszacz ekranu" z logiem ISS, ale często daje ciekawe, uzupełniające ujęcie do tego, co się dzieje na głównym strumieniu NASA TV.
Kilka screnshotów by narobić smaku (NASA TV na fullscreen i w rogu strumień ISS):
Widok zapierających dech
Centrum Kontroli Misji ISS
Praca po ciemnej stronie Ziemi
Autor wpisu: Axure
niedziela, 3 lipca 2011
SCAR w amerykańskich siłach specjalnych
Nie tak dawno sporą burzę wywołała informacja o skasowaniu programu zakupów karabinków automatycznych (ang. assoult rifle) Mk 16 SCAR-L dla amerykańskiego Dowództwa operacji specjalnych. MK-16 został określony, jako niezapewniający wystarczającego wzrostu możliwości nad obecnie używaną platformą karabinka (ang. carrabine) M4.
Sprawę wyjaśnia informacja podana na stronie Shooting Ilustrated, w której cytowany jest Mark Cherpes z FNH USA.
We wczesnych stadiach programu SOCOM postawił wymagania dla broni, która mogłaby być przystosowana do strzelania różnymi kalibrami (wymieniane są 5,56x45 mm, 7,62x51 mm oraz 7,62x39 mm oraz potencjalne przyszłe kalibry). FN zaoferowało wtedy konstrukcję spełniająca te wymagania, która przystosowywana była by do różnych kalibrów po przez dedykowane pakiety konwersyjne.
Rozdzielnie konstrukcji na dwie platformy nastąpiło na skutek obaw SOCOM, co do wzrostu masy konstrukcji ponad masę karabinka M4. Obecnie po przejściu przez SCAR wszystkich faz rozwoju konstrukcji i wprowadzeniu broni do użycia operacyjnego masa SCAR-H przewyższa masę SCAR-L jedynie o ok 200 gram (spodziewano się większej różnicy), co doprowadziło do powrotu do oryginalnej koncepcji karabinka/karabinu pozwalającego na dostosowanie go do różnych kalibrów, czyli w praktyce do skupienia się na MK-17 SCAR-H. Decyzja ta miała miejsce 7 lat po podzieleniu programu na wersję lekką i ciężką. W 2010 złożone zostały pierwsze zamówienia na pakiety konwersyjne.
O potencjale SCAR do konwersji na inne kalibry mogą świadczyć pakiety konwersyjne, jakie zaczynają się pojawiać na amerykańskim rynku cywilnym mające zastosowanie w samopowtarzalnych odmianach SCAR. Hi-desertdog oferuje pakiety konwersyjne dla SCAR 16 (samopowtarzalny odpowiednik SCAR-L) do kalibrów 7,62x39 mm, 9x19 mm oraz .22 Long Rifle. Zapowiadany jest również pakiet konwersyjny dla SCAR 17 do kalibru 7,62x39 mm używający magazynków zgodnych z AK.
piątek, 24 czerwca 2011
Zapotrzebowanie Sił Zbrojnych RP na samoloty
W tej krótkiej notce przedstawiającej moje przemyślenia posługuje się wieloma uproszczeniami oraz nie uwzględniam potrzeb lotnictwa szkolnego (zakładam, że będą one pochodną przyjętej ścieżki rozwoju i że lotnictwo szkolne w swoich założeniach powinno być oddzielone od lotnictwa bojowego).
Zapotrzebowanie na samoloty można podzielić na trzy główne grupy:
Obecnie większość samolotów tego typu jest wielozadaniowa, jednak pamiętać należy, że zdolność do wykonywania „wielu” zadań nie oznacza zdolności do wykonywania wszystkich zadań i zdolności do wykonywania wszystkich zadań z tą samą skutecznością. Obecnie Siły Powietrzne używają samolotów F-16 oraz samolotów starszych typów, które powinny zostać zastąpione nową konstrukcją. W tym wypadku pójść można dwoma drogami. Albo uzupełnić flotę typem dotychczasowym, czyli F-16, preferowanie w unowocześnionej wersji posiadającej radar AESA czy możliwość użycia dodatkowego uzbrojenia jak pociski przeciwradiolokacyjne czy przeciwokrętowe. Drugą drogą jest możliwość uzupełnienia posiadanych F-16 samolotem innego typu, najlepiej maszyny, której możliwości uzupełniałyby się z samolotem obecnie posiadanym.
Samolot F-16 może być użyty w charakterze maszyny uderzeniowej lub CAS, w tej konfiguracji samolot dysponuje dużym zapasem paliwa i rozsądnym ładunkiem uzbrojenia oraz jednym z najlepszych na świecie systemów naprowadzania tego uzbrojenia (zasobnik Sniper XR oraz radar AN/APG-68(V)9 choć nie najnowocześniejszy wciąż niedościgniony w zadaniach takich jak np. mapowanie terenu). Niestety w takiej konfiguracji samolot nie jest zbyt manewrowy. Alternatywnie F-16 może zostać skonfigurowany do zadań myśliwca, w tej konfiguracji cechuje się bardzo dobrymi zdolnościami walki w zasięgu wzroku i nieco gorszymi walki poza zasięgiem wzroku (zabierany ładunek jedynie 6 pocisków, radar odbiegający od standardów czy ograniczenia konstrukcyjne takie jak wynikająca z małej powierzchni nośnej niska prędkość wznoszenia). Idealnym uzupełnieniem wydaje się być Eurofighter Typhoon. Samolot skonstruowany, jako maszyna myśliwsko-przechwytująca. Typhoon jest szybszy, posiada większą prędkość wznoszenia zdecydowanie większy zasięg radaru oraz uzbrojenia powietrze-powietrze niż F-16. Samolot ten odbiega od F-16 zdolnościami uderzeniowymi jednak w parze obie konstrukcje mogłyby się bardzo dobrze uzupełniać.
Samoloty o charakterystykach skróconego startu i lądowania, przystosowane do operowania z lotnisk polowych (górnopłaty o napędzie śmigłowym) oraz wyposażone w opcję desantu spadochroniarzy i tylną rampę załadunkową. Tu sytuacja jest stosunkowo prosta. Obecnie używane są samoloty C-295M oraz jako rozwiązanie przejściowe C-130E. Samoloty C-130E powinny być zastąpione nowszą konstrukcją taką jak C-130J lub A-400M. Samolot C-295M może być ponadto wykorzystany, jako baza dla wersji specjalistycznych, natomiast samolot będący następcą C-130E powinien posiadać możliwość tankowania samolotów i śmigłowców w powietrzu.
W tym wypadku potrzeby podzielić można na dwie kategorie, samolot mały i samolot średni.
Mały samolot o dużym zasięgu pełniący rolę podstawowego środka transportu najważniejszych osób w państwie. Samoloty tego typu popularnie nazywane bizjetami (ze względu na to, iż często używane są przez szefów koncernów) oferują mi. Bombardier, Dassault, Gulfstream czy Hawker Beechcraft. Poza zainteresowaniem powinny pozostać regionalne samoloty rejsowe takie jak Embraer, które cechują się zwykle odmienną zabudową oraz znacznie (nawet 2-3 krotnie) mniejszym zasięgiem. Oddzielne egzemplarze tego samego typu mogłyby również stać się nośnikiem systemów COMINT i SIG INT oraz samolotem wczesnego ostrzegania (AEW) lub wczesnego ostrzegania i dowodzenia (AWACS). Wyposażone w radar ze skanowaniem fazowym samoloty typu AEW mogą również w pewnym zakresie być wypełniać zadania rozpoznania celów dla wojsk lądowych (STARS) oraz pełnić w razie potrzeby rolę węzła komunikacyjnego lub punktu dowodzenia (w ograniczonym zakresie ze względu na ograniczoną przestrzeń wewnętrzną). Czas misji takiego samolotu wynosić powinien ok 10 h.
Duży, wielozadaniowy samolot transportowy zdolny był by do wykonywania szeregu misji. W odróżnieniu od klasycznych samolotów liniowych samoloty tej klasy wyposażone są w duże wrota umożliwiające łatwą instalację na górnym pokładzie spaletyzowanego wyposażenia lub kontenerów z ładunkiem. Ponadto samolot powinien posiadać możliwość tankowania w powietrzu innych samolotów zarówno po przez system łącza sztywnego jak i giętkiego. Dolny pokład samolotu wykorzystany jest zwykle do przewozu kontenerów z ładunkiem małogabarytowym lub instalacji dodatkowych zbiorników paliwa (użytecznych nie tylko podczas misji tankowania). Górny pokład wykorzystany może być również do przewozu ładunków, instalacji spaletyzowanych foteli służących do przewozu pasażerów lub innych jak latający szpital czy latające centrum dowodzenia. Rozpatrywane powinny być konstrukcje takie jak Boeing KC-767 czy Airbus A-310 MRTT.
Lotnictwo bojowe składać się powinno z ok 100 samolotów bojowych, powinny być to maszyny nowoczesne i o pełnych możliwościach bojowych (utrzymywanie samolotów przestarzałych oraz zakupy nieposiadających jasno określonych zadań samolotów szkolno-bojowych powoduje marnowanie i tak mocno ograniczonych środków). Samoloty zgrupowane powinny być w maksymalnie 2-3 bazach lotniczych (ok 6 eskadr), co pozwoli oszczędzić środki pieniężne i ograniczy wojskom przeciwlotniczym ilość obiektów do ochrony).
Samoloty transportowe oraz oparte na nich samoloty specjalne zgrupowane powinny być w jednej bazie lotniczej. Ilość taktycznych samolotów transportowych powinna wynikać z aktualnych potrzeb zaopatrzenia wojsk stacjonujących za granicą oraz perspektyw użycia wojsk powietrzno-desantowych. Po zakupie większych samolotów transportowych możliwa była by zmiana przeznaczenia części samolotów C-295M (na wersję morską, patrolową lub wczesnego ostrzegania). Unikać powinno się zakupów klasy M28B, ponieważ są one prawie równie kosztowne w zakupie i eksploatacji, co samoloty C-295M, a posiadają zdecydowanie mniejsze możliwości.
Małe samoloty transportowe powinny być zakupione w ilości 4-6 w wariancie do transportu najważniejszych osób w państwie, oraz kolejnych 4-6 sztuk w wersji wczesnego ostrzegania z opcją wykonywania (w ograniczonym zakresie innych zadań walki elektronicznej), alternatywnie do tego zadania mogłyby być zakupione lub przebudowane samoloty C-295M.
Duże samoloty transportowe powinny być zakupione w ilości 4-6 sztuk (dopuszczalna jest opcja by system do tankowania innych samolotów w powietrzu nie był zainstalowany na wszystkich maszynach).
Docelowo polskie lotnictwo winno posiadać kilkanaście do 20 samolotów transportowych (C-295M oraz większego), 4-6 samolotów dyspozycyjnych do przewozów najważniejszych osób w państwie, 4-6 samolotów wczesnego ostrzegania i walki elektronicznej (opartych na samolocie dyspozycyjnym lub C-295M) oraz 4-6 wielozadaniowych samolotów transportowo-tankujących.
48 F-16C/D block 52 + - na stanie
48 F-16C/D block 52++ - szacunkowo wraz z pakietem wyposażenia dodatkowego, uzbrojenia oraz szkolenia samoloty powinny kosztować w okolicach w przedziale 70 do 80 mln $ za sztukę, co da kwotę ok. 3 500 mln $. Alternatywnie zakupić by można 32 Eurofighter Typhoon Tranche 3 – za analogicznym pakietem spodziewać się można kosztu zakupu 32 samolotów za sumę podobną jak w przypadku 48 F-16.
4-6 samolotów dyspozycyjnych – dyspozycyjny Gulfstream G550 kosztuje ok 60 mln $ (ceny konkurencji są zbliżone ) co da kwotę ok 300 mln $.
4-6 samolotów wczesnego ostrzegania – kontrakt na dostawę dla Singapuru 4 Gulfstreamów G550 z systemem Phalcon AEW i 2 z systemem wywywidu elektronicznego AISIS szacowany jest na 1 mld $.
4-6 samolotów transportowo-tankujących – cena samolotów KC-767 zakupionych przez Japonie i Włochy to ok 145 mln $ za sztukę (zbliżony jest on do ceny komercyjnych samolotów cargo tego typu). Zakup używanych samolotów na rynku cywilnym i ich przebudowa mógł by skutkować obniżeniem ceny o 20-30 mln $).
10 średnich samolotów transportowych – Samolot C-130J w zależności od wyposażenia i pakietu kosztować może 100 mln $, cena A-400M szacowana jest na 145 mln Euro (ponad 200 mln $).
By zrealizować ten plan podnoszący polskie lotnictwo do światowego poziomu na samoloty w ciągu kolejnych 15 lat (zakładając zakup 32 Typhoonów, 10 Gulfstramów G550 w tym 4 z radarem, 4 KC-767 oraz 10 A-400M) należałoby wydać ok 7,5 mld $.
http://www.youtube.com/watch?v=TnUo1xew7-M
http://www.youtube.com/watch?v=AMFQH1tVv-A
http://www.youtube.com/watch?v=aSsNl-fb-mg
http://www.youtube.com/watch?v=DveoRhilv1A
Zapotrzebowanie na samoloty można podzielić na trzy główne grupy:
Samoloty bojowe klasy myśliwca
Obecnie większość samolotów tego typu jest wielozadaniowa, jednak pamiętać należy, że zdolność do wykonywania „wielu” zadań nie oznacza zdolności do wykonywania wszystkich zadań i zdolności do wykonywania wszystkich zadań z tą samą skutecznością. Obecnie Siły Powietrzne używają samolotów F-16 oraz samolotów starszych typów, które powinny zostać zastąpione nową konstrukcją. W tym wypadku pójść można dwoma drogami. Albo uzupełnić flotę typem dotychczasowym, czyli F-16, preferowanie w unowocześnionej wersji posiadającej radar AESA czy możliwość użycia dodatkowego uzbrojenia jak pociski przeciwradiolokacyjne czy przeciwokrętowe. Drugą drogą jest możliwość uzupełnienia posiadanych F-16 samolotem innego typu, najlepiej maszyny, której możliwości uzupełniałyby się z samolotem obecnie posiadanym.
Samolot F-16 może być użyty w charakterze maszyny uderzeniowej lub CAS, w tej konfiguracji samolot dysponuje dużym zapasem paliwa i rozsądnym ładunkiem uzbrojenia oraz jednym z najlepszych na świecie systemów naprowadzania tego uzbrojenia (zasobnik Sniper XR oraz radar AN/APG-68(V)9 choć nie najnowocześniejszy wciąż niedościgniony w zadaniach takich jak np. mapowanie terenu). Niestety w takiej konfiguracji samolot nie jest zbyt manewrowy. Alternatywnie F-16 może zostać skonfigurowany do zadań myśliwca, w tej konfiguracji cechuje się bardzo dobrymi zdolnościami walki w zasięgu wzroku i nieco gorszymi walki poza zasięgiem wzroku (zabierany ładunek jedynie 6 pocisków, radar odbiegający od standardów czy ograniczenia konstrukcyjne takie jak wynikająca z małej powierzchni nośnej niska prędkość wznoszenia). Idealnym uzupełnieniem wydaje się być Eurofighter Typhoon. Samolot skonstruowany, jako maszyna myśliwsko-przechwytująca. Typhoon jest szybszy, posiada większą prędkość wznoszenia zdecydowanie większy zasięg radaru oraz uzbrojenia powietrze-powietrze niż F-16. Samolot ten odbiega od F-16 zdolnościami uderzeniowymi jednak w parze obie konstrukcje mogłyby się bardzo dobrze uzupełniać.
Wojskowe samoloty transportowe
Samoloty o charakterystykach skróconego startu i lądowania, przystosowane do operowania z lotnisk polowych (górnopłaty o napędzie śmigłowym) oraz wyposażone w opcję desantu spadochroniarzy i tylną rampę załadunkową. Tu sytuacja jest stosunkowo prosta. Obecnie używane są samoloty C-295M oraz jako rozwiązanie przejściowe C-130E. Samoloty C-130E powinny być zastąpione nowszą konstrukcją taką jak C-130J lub A-400M. Samolot C-295M może być ponadto wykorzystany, jako baza dla wersji specjalistycznych, natomiast samolot będący następcą C-130E powinien posiadać możliwość tankowania samolotów i śmigłowców w powietrzu.
Samoloty oparte o cywilne samoloty rejsowe i dyspozycyjne
W tym wypadku potrzeby podzielić można na dwie kategorie, samolot mały i samolot średni.
Mały samolot dyspozycyjny
Mały samolot o dużym zasięgu pełniący rolę podstawowego środka transportu najważniejszych osób w państwie. Samoloty tego typu popularnie nazywane bizjetami (ze względu na to, iż często używane są przez szefów koncernów) oferują mi. Bombardier, Dassault, Gulfstream czy Hawker Beechcraft. Poza zainteresowaniem powinny pozostać regionalne samoloty rejsowe takie jak Embraer, które cechują się zwykle odmienną zabudową oraz znacznie (nawet 2-3 krotnie) mniejszym zasięgiem. Oddzielne egzemplarze tego samego typu mogłyby również stać się nośnikiem systemów COMINT i SIG INT oraz samolotem wczesnego ostrzegania (AEW) lub wczesnego ostrzegania i dowodzenia (AWACS). Wyposażone w radar ze skanowaniem fazowym samoloty typu AEW mogą również w pewnym zakresie być wypełniać zadania rozpoznania celów dla wojsk lądowych (STARS) oraz pełnić w razie potrzeby rolę węzła komunikacyjnego lub punktu dowodzenia (w ograniczonym zakresie ze względu na ograniczoną przestrzeń wewnętrzną). Czas misji takiego samolotu wynosić powinien ok 10 h.
Średni samolot rejsowy
Duży, wielozadaniowy samolot transportowy zdolny był by do wykonywania szeregu misji. W odróżnieniu od klasycznych samolotów liniowych samoloty tej klasy wyposażone są w duże wrota umożliwiające łatwą instalację na górnym pokładzie spaletyzowanego wyposażenia lub kontenerów z ładunkiem. Ponadto samolot powinien posiadać możliwość tankowania w powietrzu innych samolotów zarówno po przez system łącza sztywnego jak i giętkiego. Dolny pokład samolotu wykorzystany jest zwykle do przewozu kontenerów z ładunkiem małogabarytowym lub instalacji dodatkowych zbiorników paliwa (użytecznych nie tylko podczas misji tankowania). Górny pokład wykorzystany może być również do przewozu ładunków, instalacji spaletyzowanych foteli służących do przewozu pasażerów lub innych jak latający szpital czy latające centrum dowodzenia. Rozpatrywane powinny być konstrukcje takie jak Boeing KC-767 czy Airbus A-310 MRTT.
| Samolot | KC-135R Stratotanker | KC-10 Extender | 767MRTT (-ER200) | KC-767A | A310 MRTT | A330 MRTT |
| Producent | Boeing | McDonnell Douglas | Boeing/IAI | Boeing | Airbus/EADS | Airbus |
| Użytkownicy | USA, Francja, Turcja, Singapur, Chile | USA, Holandia | Kolumbia | Włochy, Japonia | Niemcy, Kanda | Australia, Arabia Saudyjska, Wielka Brytania, Zjednoczone Emiraty Arabskie |
| Długość [m] | 41,5 | 54,4 | 48,5 | 48,5 | 47,4 | 58,8 |
| Rozpiętość [m] | 40 | 50 | 47,6 | 47,6 | 43,9 | 60,3 |
| Wysokość [m] | 12,7 | 17,4 | 15,8 | 15,8 | 15,8 | 17,4 |
| Pow. Skrzydeł [m^2] | 226 | 368 | 283 | 283 | 219 | 362 |
| Masa własna [t] | 44,7 | 109,4 | 80,1 (bez modyfikacji) | 82,4 | 92 | 125 |
| Maksymalna masa startowa [t] | 146 | 267,6 | 179 | 187 | 164 | 233 |
| Maksymalny ładunek paliwa [t] | 95 | 160 | 73 (+ dodatkowe zbiorniki) | 73 | 78 (w tym 28 w dodatkowych zbiornikach na dolnym pokładzie) | 111 |
| Napęd | 4x CFN International CFM56 | 3x General Electric CF6-50C2 | 2x General Electric CF6-80C2 | 2x Pratt & Whitney PW4062 | 2x General Electric CF6-80C2 | 2x Rolls-Royce Trent 772B 2x General Electric CF6-80E1A4 2x Pratt & Whitney PW 4168A |
| Moc Napędu [kN] | 4x 100 | 3x 236 | 2x 220 | 2x 282 | 2x 262 | 2x 320 |
Podsumowywując
Lotnictwo bojowe składać się powinno z ok 100 samolotów bojowych, powinny być to maszyny nowoczesne i o pełnych możliwościach bojowych (utrzymywanie samolotów przestarzałych oraz zakupy nieposiadających jasno określonych zadań samolotów szkolno-bojowych powoduje marnowanie i tak mocno ograniczonych środków). Samoloty zgrupowane powinny być w maksymalnie 2-3 bazach lotniczych (ok 6 eskadr), co pozwoli oszczędzić środki pieniężne i ograniczy wojskom przeciwlotniczym ilość obiektów do ochrony).
Samoloty transportowe oraz oparte na nich samoloty specjalne zgrupowane powinny być w jednej bazie lotniczej. Ilość taktycznych samolotów transportowych powinna wynikać z aktualnych potrzeb zaopatrzenia wojsk stacjonujących za granicą oraz perspektyw użycia wojsk powietrzno-desantowych. Po zakupie większych samolotów transportowych możliwa była by zmiana przeznaczenia części samolotów C-295M (na wersję morską, patrolową lub wczesnego ostrzegania). Unikać powinno się zakupów klasy M28B, ponieważ są one prawie równie kosztowne w zakupie i eksploatacji, co samoloty C-295M, a posiadają zdecydowanie mniejsze możliwości.
Małe samoloty transportowe powinny być zakupione w ilości 4-6 w wariancie do transportu najważniejszych osób w państwie, oraz kolejnych 4-6 sztuk w wersji wczesnego ostrzegania z opcją wykonywania (w ograniczonym zakresie innych zadań walki elektronicznej), alternatywnie do tego zadania mogłyby być zakupione lub przebudowane samoloty C-295M.
Duże samoloty transportowe powinny być zakupione w ilości 4-6 sztuk (dopuszczalna jest opcja by system do tankowania innych samolotów w powietrzu nie był zainstalowany na wszystkich maszynach).
Docelowo polskie lotnictwo winno posiadać kilkanaście do 20 samolotów transportowych (C-295M oraz większego), 4-6 samolotów dyspozycyjnych do przewozów najważniejszych osób w państwie, 4-6 samolotów wczesnego ostrzegania i walki elektronicznej (opartych na samolocie dyspozycyjnym lub C-295M) oraz 4-6 wielozadaniowych samolotów transportowo-tankujących.
Cennik
48 F-16C/D block 52 + - na stanie
48 F-16C/D block 52++ - szacunkowo wraz z pakietem wyposażenia dodatkowego, uzbrojenia oraz szkolenia samoloty powinny kosztować w okolicach w przedziale 70 do 80 mln $ za sztukę, co da kwotę ok. 3 500 mln $. Alternatywnie zakupić by można 32 Eurofighter Typhoon Tranche 3 – za analogicznym pakietem spodziewać się można kosztu zakupu 32 samolotów za sumę podobną jak w przypadku 48 F-16.
4-6 samolotów dyspozycyjnych – dyspozycyjny Gulfstream G550 kosztuje ok 60 mln $ (ceny konkurencji są zbliżone ) co da kwotę ok 300 mln $.
4-6 samolotów wczesnego ostrzegania – kontrakt na dostawę dla Singapuru 4 Gulfstreamów G550 z systemem Phalcon AEW i 2 z systemem wywywidu elektronicznego AISIS szacowany jest na 1 mld $.
4-6 samolotów transportowo-tankujących – cena samolotów KC-767 zakupionych przez Japonie i Włochy to ok 145 mln $ za sztukę (zbliżony jest on do ceny komercyjnych samolotów cargo tego typu). Zakup używanych samolotów na rynku cywilnym i ich przebudowa mógł by skutkować obniżeniem ceny o 20-30 mln $).
10 średnich samolotów transportowych – Samolot C-130J w zależności od wyposażenia i pakietu kosztować może 100 mln $, cena A-400M szacowana jest na 145 mln Euro (ponad 200 mln $).
By zrealizować ten plan podnoszący polskie lotnictwo do światowego poziomu na samoloty w ciągu kolejnych 15 lat (zakładając zakup 32 Typhoonów, 10 Gulfstramów G550 w tym 4 z radarem, 4 KC-767 oraz 10 A-400M) należałoby wydać ok 7,5 mld $.
Przykłady małych samolotów AEW
Gulfstream G550 z systemem IAI Phacon (z 4 antenami nieruchomymi)
http://www.youtube.com/watch?v=TnUo1xew7-M
CASA C-295M z systemem IAI Phalcon (z jedną anteną ruchomą)
http://www.youtube.com/watch?v=AMFQH1tVv-A
Embraer ERJ 145 i SAAB 2000 z systemem SAAB Erieye
http://www.youtube.com/watch?v=aSsNl-fb-mg
Northrop Grumman E-2D Advanced Hawkeye
http://www.youtube.com/watch?v=DveoRhilv1A
środa, 22 czerwca 2011
Krótkie wersje HK416 i SCAR-L
Dwa dobrej jakości filmy z YouTube pożyczone od DefenseReview. Zobaczyć na nich możemy skrócone wersje popularnych ostatnio karabinków HK416D i SCAR-L.
http://www.youtube.com/watch?v=G8_WGaA-Fdg
Najbardziej widoczna różnica w stosunku do dużego HK416D to zastąpienie klasycznej dla klonów karabinka M4 kolby kolbą składaną, podobną do stosowanej w pistoletach maszynowych MP5. Zastosowanie takiej kolby możliwe było po przez zastosowanie zmodyfikowanego, skróconego bufora. Karabinek posiada lufę o długości 228 mm (9 cali) przy całkowitej długości broni z kolbą złożoną/rozłożoną równej 560/690 mm (wyposażony w 10 calową lufę HK416D10 ma długość odpowiednio 701/797 mm) i masę 2,95 kg.
http://www.youtube.com/watch?v=CoP01Vaa4UM
Jeszcze dalej na przód w miniaturyzacji poszli Belgowie. SCAR PDW mimo iż oparty o SCAR-L został znacząco zmodyfikowany, skrócona została komora zamkowa i suwadło. Lufa w tej wersji nie jest szybkowymienna. Kolba podobnie jak w w subkarabinku HK wzorowana jest na składanej kolbie pistoletu maszynowego MP5. Co ciekawe mocowanie kolby jest takie samo jak w zwykłym SCAR co pozwala na szybką jej wymianę na kolbę z dużego modelu i odwrotnie (opcja której nie posiada subkarabinek HK). Nowa broń posiada lufę o długości jedynie 172 mm (6,75 cala) przy całkowitej długości broni z kolbą złożoną/rozłożoną 520/632 mm i masę 2,5 kg. Propozycja FN jest mniejsza i lżejsza od karabinka HK, któremu bliżej może być do SCAR-L z lufą o długości 10 cali i kolbą pochodzącą z SCAR PDW.
Oba subkarabinki skonstruowane zostały zgodnie z wytycznymi prestiżowego, brytyjskiego przetargu na 300 sztuk broni dla sił specjalnych mającej zastąpić używane do tej porty pistolety maszynowe kalibru 9 mm (głownie MP5).
HK416C
http://www.youtube.com/watch?v=G8_WGaA-Fdg
Najbardziej widoczna różnica w stosunku do dużego HK416D to zastąpienie klasycznej dla klonów karabinka M4 kolby kolbą składaną, podobną do stosowanej w pistoletach maszynowych MP5. Zastosowanie takiej kolby możliwe było po przez zastosowanie zmodyfikowanego, skróconego bufora. Karabinek posiada lufę o długości 228 mm (9 cali) przy całkowitej długości broni z kolbą złożoną/rozłożoną równej 560/690 mm (wyposażony w 10 calową lufę HK416D10 ma długość odpowiednio 701/797 mm) i masę 2,95 kg.
SCAR PDW
http://www.youtube.com/watch?v=CoP01Vaa4UM
Jeszcze dalej na przód w miniaturyzacji poszli Belgowie. SCAR PDW mimo iż oparty o SCAR-L został znacząco zmodyfikowany, skrócona została komora zamkowa i suwadło. Lufa w tej wersji nie jest szybkowymienna. Kolba podobnie jak w w subkarabinku HK wzorowana jest na składanej kolbie pistoletu maszynowego MP5. Co ciekawe mocowanie kolby jest takie samo jak w zwykłym SCAR co pozwala na szybką jej wymianę na kolbę z dużego modelu i odwrotnie (opcja której nie posiada subkarabinek HK). Nowa broń posiada lufę o długości jedynie 172 mm (6,75 cala) przy całkowitej długości broni z kolbą złożoną/rozłożoną 520/632 mm i masę 2,5 kg. Propozycja FN jest mniejsza i lżejsza od karabinka HK, któremu bliżej może być do SCAR-L z lufą o długości 10 cali i kolbą pochodzącą z SCAR PDW.
Oba subkarabinki skonstruowane zostały zgodnie z wytycznymi prestiżowego, brytyjskiego przetargu na 300 sztuk broni dla sił specjalnych mającej zastąpić używane do tej porty pistolety maszynowe kalibru 9 mm (głownie MP5).
Subskrybuj:
Posty (Atom)